X

źródło - www.edycja.pl


Pewnego razu, gdy Jezus przechodził w szabat pośród zbóż, uczniowie Jego zaczęli po drodze zrywać kłosy. Na to faryzeusze mówili do Niego: «Patrz, czemu oni czynią w szabat to, czego nie wolno?» On im odpowiedział: «Czy nigdy nie czytaliście, co uczynił Dawid, kiedy znalazł się w potrzebie i poczuł głód, on i jego towarzysze? Jak wszedł do domu Bożego za Abiatara, najwyższego kapłana, i jadł chleby pokładne, które tylko kapłanom jeść wolno; i dał również swoim towarzyszom». I dodał: «To szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Zatem Syn Człowieczy jest Panem także szabatu».

    Mk 2, 23-28

Komentarz

Mówimy, że pierwsze wrażenie jest bardzo ważne, ponieważ albo nas zachęca, albo zniechęca do relacji. Z drugiej strony nikt z nas nie jest czystą kartą, zawsze patrzymy na świat z jakiejś perspektywy: dobrego lub złego nastroju, egoistycznych lub altruistycznych odruchów, takiego, a nie innego światopoglądu. Faryzeusze mają perspektywę Prawa i w niej widzą jego przekraczanie, ich wzrok nie zatrzymuje się na Jezusie przechodzącym wśród zbóż, głodnych uczniach. Można zapatrzeć się w część i nie dostrzec całości, szukać wszędzie potwierdzenia swojej perspektywy. Bycie uczniem Jezusa to wychodzenie ze swojego sposobu patrzenia i przyjmowanie Jego sposobu patrzenia. A ty co widzisz w dzisiejszej Ewangelii?.


komentarz: Komentarz biblisty do liturgii Słowa

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 


A zatem pozostaje odpoczynek szabatu dla ludu Bożego (Hbr 4,9)

        Szabat nie został ustanowiony jako przykazanie, pozwalające oddzielać życie od śmierci, sprawiedliwość od grzechu, jak i inne przykazania, przez które człowiek, który je wypełnia, żyje dzięki nim (Kpł 18,5) lub śmierć, jeśli ich nie zachowuje. Nie, szabat, w swoim czasie, został dany ludowi jako wypoczynek; z ludźmi także zwierzęta miały przerwać pracę (Wj 23,12)... Jeżeli szabat nie zostałby ustanowiony jako wypoczynek dla każdego stworzenia, które wykonuje pracę fizyczną, to każde inne, które nie pracuje, powinno, od początku, także zachowywać szabat, aby zostać usprawiedliwione. Wręcz przeciwnie, widzimy, jak bez wytchnienia słońce wschodzi, księżyc biegnie swoją orbitą, gwiazdy przebiegają swą drogą, wiatry wieją, chmury płyną po niebie, ptaki latają, potoki wytryskują ze źródeł, fale się burzą, uderzają błyskawice i oświetlają stworzenie, grzmot uderza w swoim czasie, drzewa wydają owoce, a każde stworzenie rośnie i się umacnia. Nie widzimy jednakże żadnego stworzenia wypoczywającego w dniu szabatu, z wyjątkiem ludzi i zwierząt pociągowych, które są poddane prawu pracy. Żadnemu ze sprawiedliwych ze Starego Testamentu szabat nie został dany, by w nim znaleźć życie... Ale wierność szabatowi została ustanowiona, aby wypoczęli słudzy, służące, żołnierze, cudzoziemcy, zwierzęta pociągowe; aby mogli odnowić swe siły ci, którzy są przygnieceni pracą. Ponieważ Bóg troszczy się o całe swoje stworzenie, o zwierzęta pociągowe, jak i o drapieżne, o ptaki i dzikie zwierzęta. Posłuchaj teraz, jaki szabat podoba się Bogu. Izajasz powiedział: Teraz, odpoczynek! Dajcie wytchnąć strudzonemu! (28,12)... My zatem zachowujmy wiernie szabat Boży; czyńmy to, co podoba się Jego sercu. W ten sposób wejdziemy do szabatu wielkiego wypoczynku, gdzie niebo i ziemia wypoczną, gdzie całe stworzenie jest stworzone na nowo.

Traktaty, nr 13, 1.3.9
Afrahat (? - ok. 345)



Matko Chrystusowa, módl się za nami !


         Uwielbienie boskiego macierzyństwa przez panieńską czystość i majestatyczne zapewnienie dziewictwa przez macierzyństwo boże jest treścią następnych siedemnastu wezwań. Jedenaście z nich wielbi Bogarodzicę przepięknym tytułem Panno. Sześć zaś pozostałych sławi Najświętszą Dziewicę znamienniejszymi przymiotami Matki. Gdyby jakiś partacz, powiada słusznie Birnbach, układał litanię, na pewno odwróciłby porządek, a nie tak, jak to uczynił natchniony przez Ducha Św. Kościół !

         Pierwszy tytuł, który wysławia Bogarodzicę brzmi więc Matko Chrystusowa. Wielbi on w Maryi Matkę z utęsknieniem oczekiwanego Mesjasza, a więc jako jutrzenkę po długiej nocy grzechu i oddalenia od Boga.

         Jak niezwykły jest ten zaszczytny tytuł, widać to z figur Maryi w Starym Testamencie. Sara, żona Abrahama, dała mu dopiero w 90. roku życia Izaaka, z którym Bóg chciał wejść w wieczne przymierze (Rdz 17, 19). Dziwne urodziny, dziwne dziecko ! Podobnie jak z Maryją i Chrystusem.

         Rachela, żona Jakuba, dała życie Józefowi, który przyniósł Egiptowi ratunek w największej nędzy i został ogłoszony wybawicielem (Rdz 41, 45). Podobnie jak Maryja i Chrystus !

         Około 1250 r. przed narodzeniem Chrystusa Pana jęczał Izrael pod tyrańskimi rządami króla Chananejczyków, Jabina. Wtedy wystąpiła Debora, wysłała wojsko przeciw Jabinowi i stała się w ten sposób wybawicielką i matką Izraela (Sdz 5, 7). Podobnie Maryja i Chrystus wystąpili przeciw szatanowi, wrogowi rodu ludzkiego.

         Około 630 r. Asyryjczycy najechali naród wybrany. Lecz Judyta ucina mężnie głowę Holofernesowi, naczelnemu dowódcy wojsk, a Izrael znowu został ocalony (Jdt 13, 6-10). Podobnie Maryja przez Chrystusa pokonała szatana.

         Około 470 r. uciskali znów Izrael Persowie. Ale teraz Estera umie unieszkodliwić najzaciętszego wroga Amana, a króla Kserksesa usposobić przychylnie dla narodu żydowskiego. Podobnie Maryja, która przez Chrystusa przejednała Boga, Pana wiecznego, a szatana zgniotła.

         Jakżeż świetlaną na tle tych prototypów wychodzi postać Maryi ! Dając nam Chrystusa dała nam Maryja wszystko: odkupienie, łaskę, zbawienie i życie wieczne. Dziękuj Maryi ! Kochaj ją ! Rośnij w poznawaniu jej wielkości. Wołaj z weselem do niej: Tyś wywyższeniem Jeruzalem, tyś chlubą wielką Izraela, tyś wielką dumą naszego narodu (Jdt 15, 9).


Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.