X
 

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: Jeżeli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, zostanie samo jedno, ale jeśli obumrze, przynosi plon obfity. Ten, kto kocha swoje życie, traci je, a kto nienawidzi swego życia na tym świecie, zachowa je na życie wieczne. Kto zaś chciałby Mi służyć, niech idzie za Mną, a gdzie Ja jestem, tam będzie i mój sługa. A jeśli ktoś Mi służy, uczci go mój Ojciec».

    J 12, 24-26

Komentarz

W Janowej Ewangelii Jezus nie mówi osobiście o swojej śmierci, a jeżeli już musi to robić, to czyni to za pomocą symbolu. Obraz obumarłego i wrzuconego w ziemię ziarna jest szczególnym symbolem, który pomaga w zrozumieniu tajemnicy Chrystusa; mówi nam, że życie odniosło zwycięstwo nad śmiercią. Ziarno pszenicy nie umiera dlatego, że jest winne; umiera, by nie pozostać samo; umiera, by stać się kłosem. Umiera z konieczności wzrostu i przemiany; umiera, ponieważ nie może być jednocześnie i ziarnem, i kłosem; umiera, ponieważ musi „przejść” z ziarna w kłos. Tym przejściem – paschą – jest śmierć. Tak samo jest z Chrystusem. Przechodzi przez bramę śmierć, aby „pójść w zapasy ze śmiercią i powalić ją raz na zawsze”. Wydające owoc obfity obumarłe ziarno to znak, że życie odniosło zwycięstwo nad śmiercią.


komentarz: ks. Wojciech Surmiak

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 


Odstąp i płaszcz

        Żyć miłością – to dawać bez miary, I nie żądając żadnej zapłaty. Ach, daję hojnie, bo jestem pewna, Że kiedy się kocha to się nie rachuje! Sercu Bożemu, co tryska słodyczą, wszystko oddałam – lekko biegnę teraz. Jeden skarb tylko sobie zatrzymałam: Żyć Miłością! Żyć Miłością to odrzucić trwogę, Wszelkie wspomnienie błędów przeszłości. Moimi grzechami nie jestem naznaczona, Bo je spalił ogień miłości. Boski płomieniu, o najsłodszy żarze, W Twoim ognisku wybrałam mieszkanie. I w Twoich płomieniach śpiewam nieustannie (por. Dn 3,51): Żyję miłością! […] Żyć miłością! – co za szaleństwo! Świat mnie namawia: Porzuć to śpiewanie, Nie marnuj twych wonności i życia, Niech mądre będzie ich użytkowanie. Kochać Cię Jezu, co za płodna strata! Dla Ciebie bezpowrotnie są moje wonności, Chcę zatem śpiewać, schodząc z tego świata: Umieram z miłości! Kochać to wszystko oddać i oddać samego siebie.

Wiersze Żyć miłością i Dlaczego Cię kocham, Maryjo
Św. Teresa od Dzieciątka Jezus (1873–1897)



Kto nie jest ze Mną, jest przeciwko Mnie; a kto nie zbiera ze Mną, rozprasza.

    Łk 11, 23


         Zbawiciel mówi tu o połowiczności, której nie znosi w swej służbie. Nie chce żadnej polityki kompromisowej. Wstrętna mu jest wszelka dwoistość i woła na tych, którzy jej hołdują: Dopókiż będziecie chwiać się na obie strony ? Jeżeli Jahwe jest prawdziwym Bogiem, to Jemu służcie, a jeżeli Baal, to służcie jemu ! (1 Krl 18, 21). A mimo to iluż to jeszcze takich chwiejnych ! Idą tacy w niedzielę na Mszę św. a zarazem płacą z największym spokojem serca za niekatolicką lub obojętną gazetę. Modlą się tacy w gronie rodzinnym przy stole, obchodzą z pompą pamiątkę pierwszej Komunii św., śpiewają w okresie Bożego Narodzenia kolędy, a równocześnie z największym spokojem serca przy urnie wyborczej dają głos na kandydata z partii niekatolickiej lub nawet nastawionej wrogo do katolicyzmu. Należą oni do szeregu różnych bractw i związków, biorą udział w gremialnych Komuniach św., przemawiają szumnie na zebraniach, a równocześnie zastrzegają sobie bardzo energicznie, by nie żądano od nich katolickiego myślenia i postępowania w życiu publicznym. Może często przystępują tacy do Komunii św., klęczą może godzinami w kościele, a dom, dzieci i męża, lub żonę pozostawiają swemu losowi i nie mają tacy słowa sprzeciwu przeciw mieszanemu związkowi małżeńskiemu syna lub córki.

         Słuchaj przestróg. Bez połowiczności ! Bez ślepego małpowania ! Idź śmiało w otwartej akcji katolickiej drogami Chrystusa i żyj życiem Chrystusa. Idź drogami Chrystusa i żyj jego życiem zawsze i wszędzie. Zawsze i wszędzie niechaj ci brzmi w uszach to katolickie napomnienie: We wszystkim - słyszysz ? - we wszystkim ! - dawaj wzór dobrych uczynków (Tt 2, 7).


Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.