X
 

Jezus powiedział do swoich uczniów: «Nie każdy, kto mówi Mi: „Panie, Panie!”, wejdzie do królestwa niebieskiego, lecz ten, kto spełnia wolę mojego ojca, który jest w niebie. Każdego więc, kto tych słów moich słucha i wypełnia je, można porównać z człowiekiem roztropnym, który dom swój zbudował na skale. Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i uderzyły w ten dom. On jednak nie runął, bo na skale był utwierdzony. Każdego zaś, kto tych słów moich słucha, a nie wypełnia ich, można porównać z człowiekiem nierozsądnym, który dom swój zbudował na piasku. Spadł deszcz, wezbrały rzeki, zerwały się wichry i rzuciły się na ten dom. i runął, a upadek jego był wielki».

    Mt 7, 21. 24-27

Komentarz

Synostwo wyraża się w tym zwłaszcza rysie postawy Jezusa, który objawia się jako całkowite posłuszeństwo Ojcu. Bo to ono – jako całkowite – jest całkowitym przyjęciem własnej egzystencji i całej drogi (=historii) z rąk Ojca i ono jest najbardziej charakterystyczną cechą Syna jako Syna. Jezus karmi się wyłącznie wolą Ojca, żyje z Ojca, i właśnie przez to staje się otwarty i wolny. Bo – to lekcja dla nas – ludzka otwartość i wolność są wprost proporcjonalne do podległości Bogu Ojcu. Oczywiście ani Jezusowe, ani nasze posłuszeństwo nie usuwają krzyża z drogi życia, wręcz przeciwnie: Jezus w bezwarunkowej gotowości do oddania się Ojcu, czyli – ostatecznie – w Krzyżu, znajduje swój punkt najwyższy, punkt oparcia.


komentarz: ks. Jerzy Szymik

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 


Wiara, podstawa naszego życia wewnętrznego

        Wiara jest podstawową cnotą. […] Wiara jest w nas początkiem, podstawą, korzeniem naszego życia dziecka Bożego. […] Jeśli wiara jest niezbędna, by wzbudzić życie nadnaturalne, jest także potrzebna, żeby zapewnić mu wzrost i rozwój. Wiara jest prawdziwie fundamentem i korzeniem życia wewnętrznego. Z jakiego powodu kładzie się fundamenty pod budowlę? Nie tylko pozwalają one rozpocząć budowę, ale czy te nie od nich w każdym momencie zależy stabilność, równowaga, a nawet trwałość budynku? Podobnie jest z wiarą w życiu chrześcijańskim. Jedynie solidna podstawa przekonań umacnia nadzieję, pobudza do wzrostu miłość i pozwala modlitwie wznosić się do Boga. W czasie próby, jaki i w codzienności – skąd pochodzi nieustanne wsparcie, skąd otrzymujemy najskuteczniejszą pobudkę do działania, jeśli nie z wiary? To dlatego święty Paweł prosił Kolosan, aby trwali w wierze - ugruntowani i stateczni (Kol 1,23). […] Taka jest fundamentalna waga przekonań wiary. Te przekonania nieustannie działają, uszlachetniają egzystencję i umacniają duszę. Dzięki nim chrześcijanin…, pomimo ciosu złych mocy, nigdy nie wątpi o zwycięstwie (por. 1J 5,4). Świętemu Pawłowi spodobało się zamknąć w krótkiej formule całą doktrynę, która mu była droga: Sprawiedliwy żyje z wiary (por. Gal 3,2; Rz 1,17; Hbr 10,38). Zapamiętajmy jej niezwykle praktyczny zasięg, ponieważ im bardziej nasza wiara będzie niezłomna, tym bardziej całe nasze życie będzie odnowione, a dzięki temu zacisną się więzi naszego boskiego przysposobienia.

Ex fide vivit
Bł. Kolumban Marmion (1858-1923)



Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż się wszystko stanie.

    Łk 21, 32


         Staraj się o to tylko, byś teraz czegoś dokonał. Wtedy nie będziesz potrzebował lękać się o straszliwe sprawy dnia ostatecznego. Czyń przygotowania na duchowe narodziny Dzieciątka Jezus w twoim sercu, a nie przerazi cię wcale jego przyjście w roli sędziego.

         Co wypada ci czynić ?

         Słuchaj, do czego wzywa w adwencie Kościół św.: Nadeszła dla was godzina powstania ze snu (Rz 13, 11). A więc precz ze wszelką gnuśnością i oziębłością w służbie Bożej ! Jeżeli Syn Boga przedwiecznego podjął tak wielkie trudy dla twego zbawienia, to okaż i ty choć odrobinę podobnej gorliwości. Uczęszczaj więc w tym świętym okresie częściej, niż zwykle, na Mszę św. w dni powszednie, chodź na roraty, wstępuj w chwilach wolnych do kościoła, odmawiaj wspólnie z rodziną litanię do Imienia Jezus lub trzy adwentowe tajemnice z różańca św.: Któregoś ty z Ducha Św. poczęła, - Któregoś ty do Elżbiety nosiła, - Któregoś ty w Betlejem porodziła.

         Ucz się od wcielonego Syna Bożego cnót, które tak szczególnie zajaśniały w jego uniżeniu. Ucz się od niego pokory: Ogołocił samego siebie (Flp 2, 7). Ucz się posłuszeństwa: Przychodząc na świat, rzekł Chrystus: Oto idę, abym spełniał wolę Twoją (Hbr 10, 9). Ucz się jego miłości: Chrystus umiłował mnie i samego siebie wydał za mnie (Ga 2, 20).

         Staraj się zgłębić nieco te prawdy. Obudź w sobie chrześcijański nastrój adwentowy i gorliwość stosowną do tego nastroju. Módl się z Kościołem św. do Odkupiciela: Daj mi poznać drogi Twoje, Panie, i naucz mnie Twoich ścieżek ! Prowadź mnie według Twej prawdy (Ps 25, 4-5).


Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.