Jezus wszedł na górę i przywołał do siebie tych, których sam chciał, a oni przyszli do Niego. I ustanowił Dwunastu, aby Mu towarzyszyli, by mógł wysyłać ich na głoszenie nauki i by mieli władzę wypędzać złe duchy. Ustanowił więc Dwunastu: Szymona, któremu nadał imię Piotr; dalej Jakuba, syna Zebedeusza, i Jana, brata Jakuba, którym nadał przydomek Boanerges, to znaczy synowie gromu; dalej Andrzeja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Tomasza, Jakuba, syna Alfeusza, Tadeusza, Szymona Gorliwego i Judasza Iskariotę, który właśnie Go wydał.

    Mk 3, 13-19

komentarz: Judyta Syrek

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

Przywołał do siebie tych, których sam chciał

         Obecny Sobór święty, idąc w ślady pierwszego Soboru Watykańskiego, zgodnie z nim poucza i oświadcza, że Jezus Chrystus, Pasterz wiekuisty, założył Kościół, posławszy Apostołów, tak jak sam został posłany przez Ojca (por. J 20,21), chciał też, aby ich następcy, mianowicie biskupi, byli w Kościele Jego pasterzami aż do skończenia świata. Żeby zaś episkopat był jedyny i niepodzielny, postawił nad innymi Apostołami świętego Piotra i w nim ustanowił trwałą i widzialną zasadę i fundament jedności i wspólnoty (communio). Pan Jezus, modląc się do Ojca i powołując do siebie tych, których sam zechciał powołać, ustanowił dwunastu, aby byli z Nim i aby ich posłać dla głoszenia Królestwa Bożego (por. Mk 3,13-19, Mt 10,1-42), Apostołów tych (por. Łk 6,13) ustanowił jako kolegium, czyli jako stały zespół, na czele którego postawił wybranego spośród nich Piotra (por. J 21,15-17). Posłał ich do synów Izraela naprzód, i do wszystkich narodów (por. Rz 1,16), aby mając udział w Jego władzy, wszystkie ludy czynili uczniami Jego, uświęcali je i sprawowali nad nimi duchowe rządy (por. Mt 28,16-20, Mk 16,15, Łk 24,45-48, J 20,21-23) oraz w ten sposób krzewili Kościół, i posługując, pasterzowali mu pod kierownictwem Pana, po wszystkie dni aż do skończenia świata (por. Mt 28,20). W tym posłannictwie utwierdzeni zostali w pełni w dzień Zielonych Świąt (por. Dz 2,1-26) zgodnie z obietnicą Pańską: Otrzymacie moc Ducha Świętego zstępującego na was i będziecie mi świadkami w Jeruzalem i w całej Judei, i Samarii, i aż po krańce ziemi (Dz 1,8). Głosząc zaś wszędzie Ewangelię (por. Mk 16,20), przyjmowaną przez słuchających dzięki działaniu Ducha Świętego, gromadzą Apostołowie Kościół powszechny, który Pan założył w Apostołach i zbudował na świętym Piotrze, pierwszym wśród Apostołów, a sam Jezus Chrystus jest tej budowli kamieniem węgielnym (por. Ap 21,14, Mt 16,18, Ef 2,20). Boskie posłannictwo powierzone przez Chrystusa Apostołom trwać będzie do końca wieków (por. Mt 28,20), ponieważ Ewangelia, którą mają przekazywać, jest dla Kościoła po wszystkie czasy źródłem całego jego życia.

Konstytucja dogmatyczna o Kościele Lumen Gentium, § 18-19
Sobór Watykański II

Skierowane zostało słowo Boże do Jana, syna Zachariasza, na pustyni.

    Łk 3, 2

         Jakie zadanie przeznaczyła Opatrzność św. Janowi Chrzcicielowi ? Miał być heroldem największego z dzieł bożych, heroldem tajemnicy Wcielenia i dzieła Odkupienia. Niezwykle wzniosłe zadanie, wyjątkowy zaszczyt ! Pomyśl głęboko o tajemnicy Wcielenia. Jest to objawienie się Boga w całkiem wyjątkowy sposób.

         We wcieleniu przejawia się miłość Boga ku nam biednym ludziom, bo On sam chciał się stać jednym z nas. - Przejawia się boża sprawiedliwość, bo Bóg musiał pokutować za zbrodnię wyrządzoną jego majestatowi. - Przejawia się opatrzność boża, która nie wkracza nagle, ale postanowiła przez długie wieki wychowywać ludzkość, by uświadomiła sobie swoją nędzę i niezaradność przez potrzebę pomocy i tęsknotę za Odkupicielem. Przejawia się mądrość boża, która chciała zbawić ludzkość przez Wcielonego Boga i prowadzić ją do Boga przez Boga-Człowieka. - Przejawia się miłosierdzie boże, gdyż Bóg chciał wynieść człowieka do najwyższej godności synostwa swego i dać mu dziedzictwo nieba według słów św. Augustyna: Bóg stał się człowiekiem, by człowiek stał się Bogiem !

         Z czcią i miłością przypominaj sobie te niepojęte dzieła boże. Pamiętaj o nich szczególnie w tych ostatnich dniach przed Bożym Narodzeniem. Pamiętaj o nich, ilekroć zmawiając Anioł Pański - czy w twoim rozkładzie dnia istnieje ta praktyka ? - mówisz: A Słowo Ciałem się stało i mieszkało między nami !

         Oddawaj się z coraz gorętszą i chętniejszą miłością Bogu w Trójcy św. Jedynemu i wcielonemu Synowi Bożemu. Mów w prawdziwym adwentowym usposobieniu: Chwalę Cię, Panie, całym sercem, opowiadam wszystkie cudowne Twe dzieła (Ps 9, 2).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.