Jezus przywołał do siebie Dwunastu i zaczął rozsyłać ich po dwóch. Dał im też władzę nad duchami nieczystymi i przykazał im, żeby nic z sobą nie brali na drogę prócz laski: ani chleba, ani torby, ani pieniędzy w trzosie. «Ale idźcie obuci w sandały i nie wdziewajcie dwóch sukien». I mówił do nich: «Gdy do jakiegoś domu wejdziecie, zostańcie tam, aż stamtąd wyjdziecie. Jeśli w jakimś miejscu was nie przyjmą i nie będą was słuchać, wychodząc stamtąd, strząśnijcie proch z nóg waszych na świadectwo dla nich». Oni więc wyszli i wzywali do nawracania się. Wyrzucali też wiele złych duchów, a wielu chorych namaszczali olejem i uzdrawiali.

    Mk 6, 7-13

komentarz: s. Joanna Nowińska

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

Wezwanie do misjonarzy: Nic nie zabrać ze sobą na drogę

         Aby prowadzić życie apostolskie, potrzebujecie solidnego wyrzeczenia się samych siebie. Co jest potrzebne: Zachować duszę w pokoju, radości, wśród dotkliwych i nieustannych wyrzeczeń, nie tylko wyrzeczeń cielesnych, które łatwo znosić, ale także w wyrzeczeniach duchowych lub moralnych. One są dużo trudniejsze, zasmucają, niepokoją, zniechęcają duszę słabą i przywiązaną do siebie. Dają odwagę, pogodę ducha i nowy zryw duszy silnej, która zdecydowanie wyrzeka się siebie i doskonale przywiązuje się do samego Boga. […] Gdybyście poznali wartość cierpliwości pośród cnót apostolskich, to ze wszystkich sił duszy staralibyście się ją uzyskać. Jeśli już teraz potraficie czekać, możecie być pewni sukcesu i to sukcesu solidnego i trwałego. Rośliny, która szybko rosną, rozwijają się mało i szybko niszczeją. Drzewa, które rosną powoli, stają się duże i potężne i trwają przez wieki. Jeśli zdarzy wam się pomyślnie i łatwo zakończyć misję, to bądźcie czujni; ale kiedy misja wymaga czasu i przedstawia trudności, możecie oczekiwać pomyślnego zakończenia, jeżeli czujecie w sobie moc i wytrwałość świętej cierpliwości. Jeśli jesteście cierpliwi, to możecie być pewni, że nabędziecie tę ostrożność, tę mądrość Bożą w waszym postępowaniu i przedsięwzięciach.

Listy duchowe, tom IV
Sługa Boży Franciszek Libermann (1802–1852)

Nadano Mu imię Jezus, którym Je nazwał anioł, zanim się poczęło w łonie [Matki].

    Łk 2, 21

         Dziś obchodzimy uroczystość Imienia Jezus.

         Jezus to imię szczególnie umiłowane, szczególnie urocze. Św. Bernard woła: Piszesz dla mnie ? Nie sprawia mi to najmniejszej radości, jeżeli nie wyczytam tam imienia Jezus. Rozmawiasz, czy rozprawiasz o uczonych kwestiach ? Nie przypada mi to wcale do gustu, gdy nie słyszę imienia Jezus. Jezus jest miodem ustom moim, słodką melodią dla uszu, a niebiańską rozkoszą dla serca.

         Imię to zadaje gwałt samemu niebu. Sam bowiem Zbawiciel zapewnił: Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: O cokolwiek byście prosili Ojca, da wam w imię moje (J 16, 23). Dlatego błagaj i proś bez ustanku w chwilach ciężkich: Ojcze, który jesteś na niebiosach, proszę Cię w imię Jezusa, o... Dlatego też oddawaj w przemożną opiekę tego Imienia swoją codzienną pracę, a przy rannym wstaniu mów sercem i ustami: Niech będzie pochwalony Jezus Chrystus ! W imię Twoje, o Jezu, rozpoczynam moje zajęcia ! Będzie to w duchu Kościoła św., który wszystkie swoje modlitwy, poświęcenia i błogosławieństwa kończy słowami wielkiej wagi: przez Pana naszego Jezusa Chrystusa.

         Potykaj się także w imię Jezus o sprawę bożą. Jest ono tak potężne, że jak sam Jezus powiedział: W imię moje złe duchy będą wyrzucać (Mk 16, 17). Ciągną cię pokusy do złego, opadną cię wątpliwości przeciw wierze i czystości, musisz bronić się przeciw niewierzącemu otoczeniu, to raz po raz powtarzaj sobie wtedy: W imię Jezusa !

         A gdy chcesz zdobyć się na jeszcze więcej, to wzorem naszych przodków umieść na ścianie swego domu imię Jezus, otoczone promieniami. Niech będą ustawiczną modlitwą ust twoich słowa Pisma św.: Będę Cię wielbił i wychwalał, i błogosławił imieniu Pańskiemu (Syr 51, 12).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.