Gdy Jezus posłyszał, że Jan został uwięziony, usunął się do Galilei. Opuścił jednak Nazaret, przyszedł i osiadł w Kafarnaum nad jeziorem, na pograniczu ziem Zabulona i Neftalego. Tak miało się spełnić słowo proroka Izajasza: «Ziemia Zabulona i ziemia Neftalego, na drodze ku morzu, Zajordanie, Galilea pogan! Lud, który siedział w ciemności, ujrzał światło wielkie, i mieszkańcom cienistej krainy śmierci wzeszło światło». Odtąd począł Jezus nauczać i mówić: «Nawracajcie się, albowiem bliskie jest królestwo niebieskie». Przechodząc obok Jeziora Galilejskiego, Jezus ujrzał dwóch braci: Szymona, zwanego Piotrem, i brata jego, Andrzeja, jak zarzucali sieć w jezioro; byli bowiem rybakami. I rzekł do nich: «Pójdźcie za Mną, a uczynię was rybakami ludzi». Oni natychmiast, zostawiwszy sieci, poszli za Nim. A idąc stamtąd dalej, ujrzał innych dwóch braci: Jakuba, syna Zebedeusza, i brata jego, Jana, jak z ojcem swym Zebedeuszem naprawiali w łodzi swe sieci. Ich też powołał. A oni natychmiast zostawili łódź i ojca i poszli za Nim. I obchodził Jezus całą Galileę, nauczając w tamtejszych synagogach, głosząc Ewangelię o królestwie i lecząc wszelkie choroby i wszelkie słabości wśród ludu.

Pokaż rozważanie 

 Ukryj 

Bóg w Chrystusie szuka człowieka i go odnawia

         Jestem siłą boskości przed czasem i przed wszystkimi wiekami, nie mam początku. Jestem siłą, przez którą Bóg stworzył wszystko, rozróżniając i doświadczając. Jestem zwierciadłem opatrzności wszystkich i rozlegam się z ogromną siłą, ponieważ jestem słowem, które rozbrzmiewa: FIAT, przez które wszystko się zaczęło… Przyszedłem jak ogień i spocząłem w płonącym łonie Dziewicy i jej niepokalanym ciele, wcieliłem się i stałem się wielki, przewyższający wartością każdego człowieka... Wyszedłem z łona Dziewicy, zanurzyłem się w wodzie, szukałem człowieka i w ten sposób go oczyściłem... Przemierzyłem krąg mojego życia, odnawiając innych ludzi. Dotykając postaci człowieka, który mnie dotknął, ustanowiłem właściwą relację. Poprzez moją ludzką naturę spętałem i zmiażdżyłem siłę diabła, ale on pozna mnie w pełni dopiero wtedy, gdy zasiądę na tronie, aby sądzić, a wtedy będzie całkowicie zawstydzony.

Księga Zasług Życia, rozdz. 5
Święta Hildegarda z Bingen (1098–1179)

Jak jest napisane w księdze mów proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu.

    Łk 3, 4

         Coraz bardziej nagli Kościół św. do przygotowania się na przyjście Chrystusa. Znowu rozlega się potężnie: Przygotujcie drogę Panu ! Co ty uczynisz i co powinieneś uczynić ? Przede wszystkim o to chodzi, by twoje serce było nastawione świątecznie. Albowiem Dzieciątko Jezus chce się odrodzić duchowo w sercach ludzkich, a także w sercu twoim. Lecz jako Książę pokoju tylko wtedy wejdzie do twego serca, jeśli w nim panuje pokój boży.

         Precz więc z wszelkim niepokojem ! Staraj się o pokój serca !

         Przygotuj pokój z Bogiem przez zerwanie z grzechem. Przygotuj pokój z bliźnim przez przebaczanie, darowanie i zapominanie urazów. Czyń pokój z sobą samym, zadowalając się swoim stanem, warunkami i położeniem.

         Do tego niech się przyłączy świąteczny i pokojowy nastrój domu. Wiesz o tym dobrze, że przed wielkimi świętami diabeł szczególnie się uwija ! Znajdzie się on wtedy wszędzie, byle tylko wnieść niepokój, byle tylko zmącić pogodny nastrój święta. Nie zapominaj o tym. Zachowaj spokój, choćby atmosfera zdawała się być przeładowana, choćby ci ktoś stanął na drodze, choćby się coś stłukło, coś się nie udało. Pokój w domu za wszelką cenę !

         Zaczerpnij tego nastroju świątecznego także w domu bożym, Jeśli tylko możesz, idź na Mszę świętą. Albo odwiedź w ciągu dnia przybytek pański, by ożywić się tymi uczuciami, którymi tuż przed przyjściem Jezusa tak żywo przejęta była Najświętsza Panienka: uczuciem miłości i tęsknoty za łaskami Bożej Dzieciny.

         W ten sposób będziesz pracował, gotując sobie obfite błogosławieństwa i wesele, w myśl adwentowego hasła: Przygotujcie drogę Panu ! (Łk 3, 4).

Rozmyślania pochodzą z książki "Z Bogiem" o. Atanazego Bierbauma OFM
wydanej w Krakowie w 1934 r. za aprobatą tamtejszej Kurii Książęco-Metropolitalnej.